Bali Bacchanaal Bali2001 Jeroen schreef een eigen verhaal over de week. Hij deed dat vanuit mijn oogpunt, een uitdaging die ik erg leuk vind en die hij erg goed heeft uitgevoerd. 'Mister, mister, where you go', schreeuwen honderden mannetjes als ik de aankomsthal uitloop en omarmd wordt door de Balinese warmte. 'Hello, I bring you'. Even moet ik denken aan de aankomst van Elvis op Hawaii in 1974. Alleen de bloemenkransen ontbreken… Ik stap in de eerste de beste taxi die me naar Poppies Lane 1 brengt in Kuta beach, alwaar mijn vrienden al uren aan het bier zitten. Ik heb dus nu al liters achterstand. Kom op, gassen met die bak! Vlak bij het Hard Rock cafe verzoek ik de Balinese bestuurder te stoppen. Als ik vervolgens met de tas om mijn schouder Poppies Lane in loop, klinkt mijn naam achter me. Olivier, Rob, Alex, Jeroen, Scheltes en Up komen zojuist van het strand gewandeld, waar ze musicerend en drinkend hun eerste uurtjes op het eiland hebben versleten. Het is begin maart en onze eerste Spring Break is een feit. Bali2001 moet het eerste 'men only event' worden in een reeks jaarlijkse bacchanalen in de tropen. Ready for take off…. Nadat iedereen is ingecheckt in de backpackers-huisjes van de Kedin Inn, begeven we ons richting de Sari Club. Een westers-georienteerde-open-lucht-bar-dancing waar jonge mannen en vrouwen drinken, flirten en dansen. Na een paar biertjes besluiten ook wij over te gaan op de oranje herrie die in plastic flessen wordt geserveerd. Als we om ons heen kijken, zien we wat voor uitwerking de Arak-met-jus op de mens heeft: benevelde gezichten alom. Een Australier staat zelfs knikkebollend tegen een paal een gesprek te voeren in het luchtledige. We lachen de man toe terwijl we een flinke teug nemen van onze Jungle juice, zoals het goedje genoemd wordt. De volgende morgen kan er heerlijk worden uitgeslapen, althans door een aantal van ons. Up en Jeroen zitten echter al om halfacht in een klaslokaal voor het begin van hun PADI Open Water cusus. Even heb ik medelijden met ze. Dan draai ik me nog eens om en slaap nog even rustig verder. 's Middags besluiten we een strandbedje te huren en met uitzicht op golven en bikini's nuttigen we de nodige biertjes onder een parasol. Dag 1 kabbelt zo lekker relaxed voorbij, terwijl Up en Jeroen oefeningen doen in een zwembad. Even heb ik medelijden met ze. Dan grijp ik mijn koude flesje Carlsberg en zet deze aan mijn lippen. Na een goede Indonesische maaltijd belanden we na een wandeling in Paddy's, de Ierse pub tegenover de Sari Club. Zelfde recept, alleen hier zijn de locals in tegenstelling tot de SC wel gewoon welkom. Hier heb je tenminste het gevoel dat je je in een Balinese bar begeeft, in plaats van in een kroeg ergens in Sydney. Gevolg is wel dat je direct bij binnenkomst wordt lastig gevallen door locale meisjes van een jaar of zestien, die in zeer korte tijd op ordinaire wijze heel erg duidelijk weten te maken dat ze niet enkel en alleen een gesprekje met je willen aanknopen. Bovendien knalt de muziek zo loeihard door deze toko, dat ze op Java nog kunnen meegenieten. Als ik aan de anderen heb weten duidelijk te maken dat ik niet zo sta te wachten op een gehoorbeschadiging en mocht ik dat wel willen, dan op zijn minst door een nummer van Pink Floyd, besluiten we de straat over te steken richting de Sari Club. We worden breedgrijnzend verwelkomd door de barman, als we onze vaste plek weer weten in te nemen. Ja joh, doe maar weer zo'n apparaat, waarom ook niet. En zet er ook meteen een biertje naast om het weg te spoelen. Daar staan we dan weer. Zwetend, met gloeiende hoofden onder de fan, fles in de hand, sigaret tussen de vingers. Het plan dat we al lang hadden en nooit werd uitgevoerd wegens chronisch geldgebrek tijdens ons studenten-bestaan, is nu gerealiseerd. Tegenwoordig heeft geldgebrek echter moeten plaatsmaken voor tijdgebrek, dus zijn er enkelen die voor slechts een weekje naar Indonesie zijn afgereisd. Veel zullen zij dan ook niet zien van het land, behalve het strand, een paar kroegen en de prachtige onderwaterwereld. Aangezien we de volgende morgen , zoals Alex het noemt, om 'o-dark-thirty' op moeten, omdat we gaan duiken bij een scheepswrak in Tulamben, gaan we terug naar de appartementen. Met twee busjes volgestouwd met duikinstructeurs, duikspullen en wij rijden we richting Tulamben. Zeg maar gerust scheuren, want beide jonge chauffeurs doen een wedstrijdje wie-er-het-eerst-is. Met hoge snelheid wordt er door dorpjes geraasd en inhalen gebeurt niet alleen op rechte, overzichtelijke weggetjes. Dit soort taferelen zijn weliswaar niet vreemd voor Aziatische landen, maar dit ritje heeft me echt een hartverzakking opgeleverd. Als Jeroen de bestuurder later Schumacher noemt, ontwaar ik een brede grijns op zijn gezicht. Hij komt wel niet als eerste aan, maar rijdt wel een foutloze race. Gelukkig maar, want grindbakken en bandenstapels zijn in geen velden of wegen te bekennen. In Tulamben zijn huisjes voor ons geregeld en na het inchecken gaan we ontbijten, alvorens de eerste duik wordt gemaakt. Rob en Alex nemen een introductie-duik, Jeroen en Up gaan verder met hun duikcursus en Olivier gaat met een van de duikinstructeurs het wrak verkennen. Ik was graag meegegaan met mijn buddy Olivier, maar een ontstoken teen belet mij een duik te maken. Scheltes besluit ook niet het water in te gaan. Hij heeft erg veel last van de bulten op zijn rug die enorm jeuken. We weten niet of het een allergie is of beten van een insect. Hij besluit in ieder geval een dokter op te zoeken die hem later medicijnen en zalfjes mee geeft. De ondraaglijke jeuk neemt in ieder geval af en uiteindelijk gaat men ervan uit dat hij de nacht ervoor is gebeten door bedbugs, een soort hele kleine vlooien die leven in oude matrassen of niet warm genoeg gewassen beddengoed. Wij zijn overigens niet de enige mensen van de duikschool hier in Tulamben. Een Engelsman, en een Canadees stel doen ook een poging tot duiken en komen die avond bij ons zitten. De engelsman doet zich voor als behoorlijk bekwame pharmaceut. Hij stelt een diagnose, na een indrukwekkend onderzoek van de rug van Scheltes: het is of allergie, of beten of steken van een insect. Daar waren wij nog niet opgekomen, bedankt! Verder wel een aardige vent. De Canadezen daarentegen zijn ronduit vreselijk. Niet alleen zijn ze zo eigenwijs en langzaam, dat ze Jeroen en Up beletten hun cursus snel af te ronden (en dan lekker gewoon gaan duiken zonder al die oefeningen), daarnaast vallen ze ons 's avonds lastig met enorme kontverhalen (hij) en overdreven enthousiaste reacties (zij). Tot overmate van ramp blijkt ook nog eens het bier op te zijn rond een uur of 11 's avonds. Had iemand maar verteld dat WIJ langskwamen….Enfin, bier op=slapen. Dat is maar goed ook. De volgende morgen moet er weer worden gedoken op een vroeg tijdstip. Terwijl de cursisten Jeroen en Mark moeten laten zien dat ze de oefeningen uit het zwembad ook in open zee kunnen uitvoeren, doet Alex nogmaals een introductieduik (en ziet als enige een reefshark!), Rob houdt het voor gezien, omdat het klaren niet wil lukken en Scheltes heeft besloten in het geheel niet te gaan duiken. Een kleine troost, nu ik niet de enige ben die niet kan genieten van de onderwaterwereld. Na de middagduik mogen de jochies ons weer terugscheuren naar Kuta. Olivier moet begin van de avond zijn vliegtuig naar Singapore halen, dus moeten we opschieten. Olivier zegt eind van de week gewoon weer terug te komen voor het week-end. Zeker veel airmiles gespaard! The boys are back in town. Deze keer kiezen we voor wat meer luxe en nemen onze intrek in Kuta Puri Bungalows. Het zijn prachtige kamers met een enorme fan aan het plafond en vanaf het balkon kijken we uit over het zwembad. Direct nemen Up, Alex en ik een duik, onderhand elkaar vertellend hoe goed de keuze is geweest om onze vakantie hier voort te zetten. Het zwembad fungeert vanaf dat moment als verzamelplaats, loungeroom, wachtkamer, vergaderzaal, fusie en bar. Aangezien er geen eten in de pool wordt geserveerd, overtuigen we elkaar dat we toch echt het water uit moeten, om onze magen te laten vullen. Zodoende zitten we een tijdje later in een mexicaans restaurant te smullen van de tortilla's, taco's en burrito's. Het zwembad al lang weer vergeten. Ik kan je nu weer een gedetailleerde beschrijving geven van onze avonden in de Sari Club en vertellen dat het elke dag leuker, gekker, wilder, fantastischer, later, heviger, belachelijker, het-ging-helemaal-nergens-meer-over-er, jehaderbijmoetenzijn-er werd. Maar jij weet ook wel dat ik overdrijf als ik dat schrijf. Sommige avonden zijn nu eenmaal minder leuk dan de avond ervoor. Toen hing je niet met je kop in de plee, wilde ze wel een leuk gesprek met je aanknopen en gisteren was het veel gezelliger dan vandaag, dus zullen we maar een paar biertjes kopen en deze in het zwembad opdrinken? Good old swimming pool! In ieder geval heeft bijna iedereen laatst genoemd scenario gevolgd. Twee van de mannen, ik weet niet meer wie dat waren, en dat doet er natuurlijk ook verder niet toe, zijn nog verder gegaan in een hele foute danstent, waar keiharde techno schijnt te worden gedraaid. Als je de keuze hebt tussen een nachtelijke duik in het zwembad met een biertje in de hand, of een oorvervuiling oplopen in een lokale disco, terwijl je de hoeren, relnichten en ladyboys van je af moet slaan. Wat bezielt deze mannen dan toch om voor het laatste te kiezen? Na Mark's bedbugs, de ontstoken teen van mij en de gekneusde teen van Jeroen, is Rob de volgende die getergd wordt door fysiek ongemak. Hevige pijnscheuten gieren door zijn lichaam en aan zijn verbeten blik kunnen we zien dat het niet echt meevalt. Rob besluit een stuk met ons te gaan lopen langs de souvenirkraampjes van Kuta. Lopen schijnt de pijn enigszins te verminderen. Jeroen en Alex kopen zich ziek aan de koopwaar, dat ze na enig onderhandelen voor een megaprikkie kunnen meenemen. De overigen liggen onder de parasol op het strand 'nee' te schudden naar verkopers die de meest belachelijke spullen aanbieden: vliegers, kruisbogen, tatoeages, horloges, houtsnijwerk, sarongs, massages, hun lichaam etc. Overal draait het om geld: stap uit een taxi en iemand vraagt of je 'transport' wil, verlaat tevreden een restaurant en de ober bij de buren probeert je naar binnen te lokken voor een maaltijd. Niet reageren werkt meestal, of de beleefde vorm: 'no thank you'. Ook een goede les: niets kopen op het strand. Jeroen kocht een sarong en van alle kanten kwamen ze aangesneld. Als vliegen op de honing. Of hij alsjeblieft van iedereen iets wilde kopen. Om dat dan allemaal mee te nemen had iemand nog wel een tas te koop. Het valt me overigens op dat we naarmate de week verloopt het eenvoudige eethuisje en de low budget rooms inruilen voor de betere restaurants en een appartement-met-zwembad. We verdrijven nu de tijd ook nog maar amper op het strand. In plaats daarvan hangen we uren op de ligbedjes naast het zwembad of poedelen wat rond in het ondiepe. Als onze handen vervolgens een tijdsprong van zo'n 50 jaar hebben gemaakt, is dat voor ons een teken het water te verlaten. Na een snelle douche staan we allen te trappelen om een goede hap naar binnen te werken. We gaan bovendien naar het meest sfeervolle restaurant van Poppies Lane 1: Poppies Restaurant. We zijn nu nog met zijn vijven, aangezien Rob nog heviger gekweld wordt door de mysterieuze pijnscheuten en de pijnstillers nog amper werken. De vijf volgen hetzelfde ritueel: dineren, stukje lopen, X drankjes in SC, sommigen nog een afzakkertje hier, een om het af te leren daar, one for the road elders en meestal eindigt het dan bij de Circle K-supermarkt, alwaar nog een allerallerlaatste drankje wordt gehaald, waarmee we ons dan nog heel eventjes in het zwembad laten zakken. Om nou thuis niet de indruk te wekken dat we cultuurbarbaren zijn, besluiten we naar Tanah Lot te gaan de volgende middag, Deze tempel is gebouwd op een rots, die bij vloed, net als Mont St. Michel, niet meer is te bereiken. Het zicht op de tempel is prachtig vanaf het terras en bij zonsondergang staan honderden toeristen het romantische plaatje te fotograferen. Allemaal dezelfde foto en wij doen daar vrolijk aan mee (koop dan toch gewoon een ansichtkaart!). Overigens worden er inderdaad ansichtkaarten verkocht door kleine jongens en meisjes, tegen wie je absoluut geen 'no thank you' kan zeggen. Na het oooooh en aaaaaah van de zonsondergang bij Tanah Lot lopen we langs de toeristenkraampjes terug naar het minibusje. Halverwege staat een enorme Ralph Lauren Polo winkel. Voor weinig kopen we allemaal een of meer polo's en bezorgen deze winkel een topdag. Terug in Kuta willen we naar een chinees. Niet zo een die vette varkenslappen met gesmolten pindakaas Babi pangang durft te noemen, of een opgewarmd blikje smoorsaus met groenten het naambordje Tjap tjoy omhangt. Nee, hier in Azie is een chinees een chinees en geen afhaalchinees. De flauwe, smaakloze, vette smurrie die ze in Nederland in plastic bakken meegeven, met een zo'n zakje kindersambal om het enigszins eetbaar te maken, is hier gelukkig nergens te verkrijgen. Zelfs de honden hier ontvangen nog een beter maal. Enfin, na een overbodige taxirit van 3 minuten staan we voor een chinees restaurant, met veel lichtjes en frutsels. Dit zijn niet de eettentjes die we in Poppies Lane gewend zijn, moge dat duidelijk zijn. Het eerste dat me opvalt is, dat deze Chinees geen aquarium midden in zijn zaak heeft geplaatst. Mooi, het eten zal dus wel goed zijn. We nemen plaats aan een grote ronde tafel en ik bestel een aantal gerechten voor iedereen, zodat we (met stokjes) van een schaal kunnen opscheppen. Mijn vermoedens blijken juist: het ene gerecht is nog heerlijker dan de ander en na elke hap maken we ons minder zorgen om de rekening. Dit is echt goddelijk voedsel! Nadat we onze magen hebben gevuld, en onze portemonnees hebben geleegd duiken we wederom het nachtleven in van Kuta. Vrijdag is chill-dag. Ontbijten op het terras, slaaptekort inhalen op een strandbedje, daarna een biertje op het terras, even poedelen in het zwembad, lunchen op het terras, ommetje maken langs de winkeltjes en stalletjes, zonsondergang bekijken op het terras en daarna op naar het visrestaurant. Achter de dampende entree met veel dode, uitgestalde zeedieren, schijnt de vis gegeten kunnen worden. Dit gaan we dan ook doen. Inktvis, kreeft, garnalen of zeebaars: gegrild, gestoofd of gebakken belanden ze op ons bord. We zouden bijna zeggen dat we lekkerder hebben gegeten dan de avond ervoor, maar dan zouden we liegen, wat jij beste lezer? In ieder geval kan je jezelf in Kuta bijzonder goed culinair verwennen, dat is al wel gebleken. Om een uur of elf staat Olivier weer voor onze neus. Hij is terug op Bali, nadat hij voor een paar dagen werken even weer terug moest naar Singapore. Het was dus geen grap! We roken wat, drinken er nog eentje en gaan dan onder zeil, aangezien we morgen een mooie duik gaan maken voor de kust van het eilandje Nusa Penida. Het minibusje pikt ons weer veel te vroeg op en rijdt ons naar de haven van Padang Bai, waar ook de boot richting Lombok vertrekt. Onze boot ligt aangemeerd op het zandstrand en kleine Indonesische jongens en meisjes laden onze duikspullen over van het busje naar de boot. Deze keer gaan we duiken met drie divemasters. Annabel zelf, eigenaresse van duikschool en instructrice van Mark en Jeroen, gaat deze keer zelf niet mee. De jongens zijn nu Open Water-divers en gaan hun eerste duik maken na het voltooien van de cursus. We varen volle kracht in zo'n 40 minuten naar Nusa Penida, terwijl achter ons een prachtig panorama te zien is van Bali. Als de motoren van de boot stilgezet worden krijgen we een briefing, waarin we horen dat we een pittige drift-dive gaan doen. We hijsen ons in de duikpakken en laten ons via een back-roll in het water vallen. Rob neemt ons allen op de foto en we laten ons daarna afzakken naar een diepte van zo'n 20 meter. Eerst een stuk zwemmen tegen de stroom en daarna mee laten voeren met de stroom, terug naar de boot. Een prachtige duik en iedereen is ook dolenthousiast als we weer uit het water klauteren. Na de lunch maken we nog zo'n duik en tevreden varen we die middag terug naar Bali. De mooiste duik van de week tenminste nog mogen meemaken! Gelukkig maar. Met Annabel hebben we later die dag afgesproken te gaan eten ten zuiden van Kuta. BBQ op het strand. Klinkt prettig. Helaas is het niet zulk goed weer, dus zitten we binnen en zijn we de enige bezoekers in een sfeerloze ruimte. Als we later terug willen kunnen we maar met moeite een taxi regelen. Het is de laatste avond, morgen niet duiken, dus dat betekent een goede afsluiting van deze week. Nou, daar gaan we dan maar weer: zelfdestructief aan de borrel. De duiken van die middag eisen echter voor een paar snel zijn tol. Zware oogleden, gapende monden. De eersten zullen weldra afvallen. Up, Scheltes en Jeroen daarentegen krijgen de smaak te pakken en gaan nog verder in de 'Double Six' om tot in de ochtend door te gaan. De Double Six is een openlucht discotheek in Legian en begint pas om een uur of 1 's nachts vol te lopen. Ondanks het feit dat je er door hoeren en nichten wordt lastiggevallen, kan er goed worden gedanst. De die-hard-stappers van de avond ervoor liggen nog in coma, als ik besloten heb eerder naar Singapore te vertrekken, omdat de pijn bij Rob ondraaglijk is geworden en we vinden dat hij snel in een fatsoenlijk ziekenhuis moet worden opgenomen. Aangezien ik met een andere maatschappij ben gevlogen, en mijn vlucht als eerste vroeg in de middag vertrekt, druk ik iedereen de hand. Scheltes en Jeroen zijn net ontwaakt en begrijpen er niet veel van, dat ik nu al klaar sta met mijn rugzak, ze gedag zeggend, voordat ik een taxi neem naar het vliegveld. Jammer zo'n abrupt einde van deze mooie week, maar het is nu belangrijk dat Rob, die samen met Up een paar uur later naar Singapore vliegt, snel wordt opgenomen. Ik stap in een taxi en laat me naar Denpasar Airport rijden. Nog een laatste blik op Bali, terwijl ik denk aan een volgend men-only-event, volgend jaar, want een succes was het, dat is zeker!